अपाङ्गता सम्बन्धि शैक्षिक नीति र समावेशी शिक्षाको स्थानिय तहमा आन्तरिकिकरण!

डा. वीरेन्द्र राज पोखरेल, पुर्व अध्यक्ष, राष्ट्रीय अपाङ्ग माहासंघ-नेपाल

विश्व मानचित्रमा एशियाका दुई ठूला देश चीन र भारतबीच अवस्थित नेपाल, तेश्रो मुलुकको कम विकसित देशको सुचिमा पर्दछ  । सामाजिक, आर्थिक, भौगोलिक विविधता र कठिन परिस्थितिमा वाँच्न वाध्य भई राष्ट्रिय विकासको मूल प्रवाहबाटअपाङ्गता भएका ब्यक्तिहरु अलग पारिएका छन । अपाङ्गता भएका व्यक्तिहरुको जीवन स्थितिबारे सही रुपमा अध्ययन अनुसन्धान गर्ने, सूचना आदानप्रदान तथा सम्प्रेषण गर्ने निकायको यथोचित समन्वयको कमीका कारण अपाङ्गता सम्बन्धि यथोचित तथ्यांक स्थापित गर्न सकिएको छैन । समावेशी तथा दिगो विकासका लागि अपाङ्गता भएका, सुविधाविहिन, गरीब, पिछडिएका तथा बहिष्करणमा परेका हरेक व्यक्तिलाई अधिकारमूखी अवधारणाका आधारमा गुणस्तरीय शिक्षा सुनिश्चित गरी सशक्त, स्वतन्त्र र सम्मानित (मर्यादित) जीवनयापन गर्न सक्षम बनाउने उद्देश्य सबैतहका सरकारहरुको रहेको कुरामा कुनै दुविधा छैन। यध्धपी शिक्षा प्राप्ति लगायतका योजना तथा नीति निर्माणमा  सम्बन्धित सबै पक्षहरुलाई अपाङ्गता समावेशी अवधारणाको स्पश्टता हुनु जरुरि भएको महशुस गरिएको छ । यसै कुरालाई  दृष्टिगत गरी यस लेखमा समावेशी शिक्षाको स्थानियतहमा आन्तरिकिकरणको महत्वलाई प्रस्तुत गर्ने प्रयाश गरिएको छ।

थप पढ्नका लागि यहाँ किलिक गर्नुहोस